مي دانم فاصله ي چنداني با من نداري ..مي دانم جاي دوري نرفته اي ..اما كاش مي دانستم كجاي حوصله ام پنهاني كه بي قرار تر از باد دنبالت مي گردم
مي گويند در ايستگاه ماه نشسته اي و سراغ اسمان هفتم از ستاره ها مي گيري ولي من حتي رو يايت را در غبار مي بينم..سنگواره اي بر سكه ي سرگردان ماه...
و به قولي كه داده اي مي انديشم....به نيامدنت

روزي روزگاري در جزيره اي زيبا تمام حواس زندگي مي كردند

شادي ، غـــم ، غرور ، عشق و... روزي خبر رسيد

كه به زودي جزيره به زير آب خواهد رفت

پس همه ساكـنــيــن جزيره قايقهايشان را مرمت نموده و جزيره را ترك كردند

اما عشق مايل بـــــود تا آخرين لحظه باقي بماند

چرا كه او عاشق جزيره بود

وقتي جزيره به زير آب فرو مي رفت

عشق از ثروت كه با قايقي با شكوه جزيره را ترك ميكرد

كمك خواست و به او گفت : آيا ميتوانم با تو همسفر شوم.

ثروت گفت :

خير نمي تواني من مقدار زيادي طلا و نقره داخل قايــــقــــم دارم

و ديگر جايي براي تو وجود ندارد.

پس عشق از غرور كه با يك كرجي زيبا راهي مكان امني بود كمك خواست

عشق گفت:

لطفا كمك كن و مرا با خود ببر

غرور گفت :

نميتوانم ، تمام بدنت خيس و كثيف شده و قايق مرا كثيف ميكني .

غم در نزديكي عشق بود

پس عشق به او گفت:

اجازه بده تا من با تو بيايم .

غم با صدايي حزن آلود گفت:

آه عشق من خيلي ناراحتم و احتياج دارم تا تنها باشم.

پس عشق اين بار به سراغ شادي رفت و او را صدا زد

اما او آنقدر غرق در شادي و هيجان بود

كه حتي صداي عشق را نيز نشنيد.

ناگهان صدايي مسن گفت:

بيا عشق من تو را خواهم برد .

عشق آنقدر خوشحال شده بود كه كه حتي فراموش كرد

نام يار ديگرش را بپرسد و سريع خود را داخل قايق او انداخت

و جزيره را ترك كرد وقتي به خشكي رسيدند

پيرمرد به راه خود رقت و عشق تازه متوجه شد

كه چقدر به پيرمرد بدهكار است چرا كه او جان عشق را نجات داده بود .

عشق از علم پرسيد :

او كه بود ؟

علم پاسخ داد :

او زمان است .

عشق گفت :

زمان؟

اما چرا به من كمك كرد؟

علم لبخندي خردمندانه زد و گفت :

زيرا تنها زمان قادر به درك عظمت عشق است...

همه حرفهايم از جنس باران است

کاش نوازش نور بر شبنم وجودم را حس کنم

تا درتومحو شوم

کاش مي دانستم از کدام قاصدک بايد خبرت را بگيرم

بر بال کدام پروانه آتش دلم را نقش کنم

و براي کدام کفتر از حريم مقدست بگويم

چشمانم بي تاب

دلم پر شور

و نفسهايم بي دم شده

جانم !

کاش مي بودي و من را از اين همه دلتنگي مي رهانيدي

که بودنم با تو معني مي يابد اي معناي بودنم

در کدام سرزمين سبز و مقدس تو را بجويم

که در هيچ جايي جز سرزمين دل تومرا راه نمي دهند

م ي ت ر س م

از اين که براي گذر از دل توهم نالايق باشم

اما اميد دارم ! چون تو را دوست دارم

ببار بر من مهربان بارانم

ببار

کویر در انتظار باران است

کویر هیچ وقت سیراب نمی شود

کویر بعضی شب ها گریه می کند

کویر بعضی روزها دلتنگ می شود

کویر همیشه دوستت دارد

همیشه

...

خوب من

مهربانم

بارانم

دوستت دارم

يادمون باشه که هيچکس رو اميدوار نکنيم بعد يکدفعه رهاش کنيم چون خرد ميشه

ميشکنه و آهسته ميميره .

يادمون باشه که قلبمون رو هميشه لطيف نگه داريم تا کسي که به ما تکيه کرده

سرش درد نگيره.

 يادمون باشه قولي رو که به کسي ميديم عمل کنيم .

يادمون باشه هيچوقت کسي رو بيشتر از چند روز چشم به راه نذاريم چون امکان

داره زياد نتونه طاقت بياره .

يادمون باشه اگه کسي دوستمون داشت بهش نگيم برو نميخوام ببينمت چون زندگيش

رو ازش ميگيريم

ببين چه مي کشد دلم

                       هميشه  انتظار تو

و آه مي کشم تو را .................. خوشا دمي کنار تو

ببين چگونه لحظه ها

            سياه و سرد و بي صدا

عبور مي کنند و من

                    هميشه بي قرار تو ...

شبي به خواب ديدمت ،

                                   الهه سعادتم !

که من نشسته ام چه خوش به زير سايه سار تو

سروده ام دو شعر ، شعري از بلور و نور

يکي در انتظار تو

                            يکي به افتخار تو

                  عطر مرموز گياهي بودم

چون بر‌آنجا گذرت مي‌افتاد

                      به سروپاي تو لب مي‌سودم

كاش چون ناي شبان مي‌خواندم

                        به نواي دل ديوانه تو

خفته بر هودج مواج نسيم مي‌گذشتم زدر خانه تو

كاش چون پرتو خورشيد بهار سحر از پنجره مي‌تابيدم

ازپس پرده لرزان حرير رنگ چشمان تورا مي‌ديدم

كاش چون آيينه روشن مي‌شد

                  دلم از نقش تو و خنده تو

كاش چون برگ خزان ، رقص مرا

نيمه شب ماه تماشا مي‌كرد

در دل باغچة خانه تو .